Warto wiedzieć

Warto zapoznać się z poszczególnymi częściami ciała naszych wierzchowców, żeby nie mylić nadgarstka konia z jego kolanem, wiedzieć, gdzie koń ma kłąb czy słabiznę oraz że najważniejszą częścią kopyta jest strzałka.

Budowa konia Bialy Jednorozec Poznan

Budowa kopyta Bialy Jednorozec Poznan

 

Poniżej przedstawiamy z jakich elementów zbudowane jest siodło i ogłowie – ta wiedza przyda się naszym młodym adeptom już podczas pierwszych lekcji jazdy kiedy zostanie poproszone o włożenie nóg w strzemiona, chwycenie się rękami przedniego lub tylnego łęku, dociągnięcie popręgu.

 

Budowa oglowia Bialy Jednorozec Poznan

 

Budowa siodla Bialy Jednorozec Poznan

Na poniższych rysunkach przedstawiliśmy podstawowe maści i odmiany koni, czyli główne cechy, po których rozpoznajemy poszczególne konie w stadzie:

 

Masci koni Bialy Jednorozec Poznan

 

Odmiany koni Bialy jednorozec Poznan

 

ZACHOWANIE SIĘ KONI

 Koń z natury jest zwierzęciem łagodnym, przyjaznym i ciekawskim, lubiącym towarzystwo innych zwierząt i ludzi. Jego przodkowie w swoim naturalnych środowisku wiedli spokojny, harmonijny żywot przemieszczając się powoli w poszukiwaniu lepszego pokarmu, umacniając relacje stadne i bawiąc się, a na wiosnę czyniąc starania zmierzające do przedłużenia gatunku. Żyjąc w stanie dzikim wszystkie ich potrzeby były zaspokojone: potrzeba stałego dostępu do pożywienia, potrzeba ruchu, swobody i zabawy, potrzeba umacniania więzi, potrzeba dostępu do światła i świeżego powietrza, potrzeba rozmnażania się. Ten spokojny żywot zakłócało raz po raz pojawienie się drapieżnika lub obcego ogiera chcącego przejąć stado – i właściwie tylko w tych sytuacjach koń przejawiał takie zachowania i emocje jak wściekłość, agresja, paniczny niekontrolowany strach.

Żywot konia domowego, czyli takiego, z którym mamy do czynienia w ośrodkach jeździeckich i na zawodach konnych pod wieloma względami jest bardziej komfortowy – człowiek zapewnia mu schronienie w stajni przed mrozem, opadami czy upałem, zapewnia mu lepszej jakości paszę, dba o jego zdrowie. Jednak nie należy zapominać, że pomimo niewątpliwych korzyści z zamieszkiwania w stajni taki żywot w znacznym stopniu ogranicza, lub wręcz całkowicie odbiera koniowi możliwość zaspokojenia wspomnianych wyżej potrzeb. Boks z punktu widzenia konia jest mały, ciemny, ciasny i duszny, na dodatek oddziela go od innych towarzyszy w stadzie. Prawdziwy miłośnik koni zadba, żeby jego koń mógł spędzać maksymalnie długi czas na wybiegu w towarzystwie innych koni.

Ograniczenie koniowi możliwości zaspokojenia potrzeb ruchu, swobody, zabawy, dostępu do światła i powietrza, umacniania więzi stadnych, a także nieumiejętne obchodzenie się z nimi przez ludzi bardzo często powoduje niepożądane zachowania konia. Koń z powodu braku światła i powietrza staje się osowiały, apatyczny. W wyniku ograniczenia mu możliwości ruchu i zabawy w odpowiedniej dla niego ilości – staje się nerwowy, naładowany energią, której nadmiar wyładowuje w przeróżny sposób, zachowania te są błędnie przez ludzi odbierane jako „robienie człowiekowi na złość”. Z zachowań takich można wymienić: kręcenie się w boksie, drapanie kopytem w podłogę, kopanie w drzwi, obgryzanie ścian boksu, podszczypywanie zębami przechodzących ludzi, nerwowe unoszenie przedniej lub tylnej nogi, próby straszenia ludzi w celu nie wpuszczenia ich do bosku. Skrajnym przykładem zachowania spowodowanego nudą i brakiem ruchu jest tkanie (kiwanie się w prawo i w lewo na przednich nogach) lub łykanie (zaciąganie powietrza do gardła
i łykanie go). Natomiast konie nieodpowiednio traktowane przez człowieka, takie, które zaznały od niego przemocy i bólu, bardzo często stają się agresywne, atakują człowieka zębami lub kopytami, przygniatają go do ściany. Nasilenie tych zachowań w dużym stopniu zależy od wrażliwości danego zwierzęcia, a także od natężenia i czasu trwania brutalnych zachowań człowieka wobec niego. Praca z końmi po tak ekstremalnych przeżyciach jest bardzo trudna, wymaga dużo doświadczenia i cierpliwości, a przede wszystkim znajomości końskiej psychiki.
Podsumowując należy zawsze zdawać sobie sprawę, że wszelkie formy „złośliwości” konia nigdy nie wynikają ze złośliwej natury konia, zawsze są wynikiem znudzenia zbyt długim przebywaniem w boksie i/lub nieodpowiedniego ich traktowania przez człowieka.

Obcując z końmi trzeba zdawać sobie sprawę, że koń jest zwierzęciem płochliwym. Jego przodkowie byli potencjalnym pokarmem dla drapieżników, stąd koń ma doskonale wykształcony system obrony przez nimi. Osadzone po bokach głowy oczy konia mają bardzo szerokie pole widzenia (nie widzą jedynie tego, co znajduje się bezpośrednio za nimi oraz przed pyskiem). Koń widzi cały rejestrowany obraz z mniej więcej jednakową ostrością, nie skupia wzroku na obrazie znajdującym się w centrum pola widzenia (jak np. człowiek oraz zwierzęta mięsożerne). O wiele lepiej od człowieka rejestruje ruch, nawet ten najmniejszy, nierzadko reagując na niego przestrachem. Lęku konia przed nieznanym lub przed nagłym ruchem nie należy interpretować jako braku inteligencji zwierzęcia. Trzeba pamiętać, że strach i ucieczka były dla przodków konia najskuteczniejszą formą uniknięcia ataku drapieżnika. Obcując z końmi, zarówno podczas jazdy jak i pozostałych czynności wykonywanych przy koniu należy zawsze być przygotowanym na nagłą próbę ucieczki konia przed czymś, co nagle zauważył, a czego człowiek niejednokrotnie nie jest
w stanie zarejestrować.

Przebywając z końmi trzeba zdawać sobie sprawę, że koń jest zwierzęciem stadnym. Życie w stadzie rządzi się określonymi zasadami. Najważniejszą z nich jest hierarchia. Każdy osobnik zna  dokładnie swoją pozycję w stadzie, a więc wie, którym osobnikom musi okazywać uległość, z którymi zajmuje równorzędną pozycję, wobec których natomiast zajmuje wyższy szczebel hierarchii. Oczywiście znajomość swojej pozycji nie przeszkadza koniom co jakiś czas jej podważać, czy choćby upewnić się we własnym położeniu.
Fakt, że koń jest zwierzęciem stadnym jest dużym ułatwieniem w pracy z nim. Osoba doświadczona, posiadająca wiedzę o zwyczajach koni oraz duże wyczucie w pracy z nimi potrafi w naturalny, łagodny sposób przekazać koniowi informację, że powinien się on podporządkować człowiekowi. Kto nie ma tej wiedzy i doświadczenia i nie jest zainteresowany jej posiadaniem wymusza na koniu podległość różnymi, najczęściej brutalnymi metodami. Takie postępowanie nie jest właściwe, wyrządza koniowi krzywdę, a przede wszystkim nie prowadzi do osiągnięcia celu – harmonii z koniem i wynikającej z niej uległości konia. Tak więc nie sztuką jest wymusić na koniu jego podporządkowanie. Sztuką jest sprawić, żeby koń z własnej woli, dobrze się przy tym bawiąc, wykonywał polecenia człowieka.

Z uwagi na łagodną i towarzyską naturę konia oraz jego instynkt zabawy jest on doskonałym kompanem człowieka i głównie z uwagi na te cechy pozwala człowiekowi się dosiadać. Nieprawdą jest, że koń nie okazuje swoich emocji. Trzeba jednak trochę doświadczenia
i wprawnego oka, aby dostrzec i zrozumieć sygnały, które nieustannie nam przekazuje. Koń bowiem próbuje porozumiewać się z nami w swoim własnym języku (głównie za pomocą mowy ciała), którego zrozumienie wymaga czasu.

Tym, którzy zadali sobie trud i poświęcili czas na zaznajomienie się z podstawowymi potrzebami konia i w najwyższym możliwym stopniu ich zaspokojenie, a także na zrozumienie jego języka komunikacji, z całą pewnością będą czerpać radość z obcowania z łagodnym przyjaznym towarzyszem jazd i zabawy na padoku.

kucyki

 

FIGURY NA UJEŻDŻALNI

Poniżej przedstawiamy podstawowe figury wykonywane podczas jazdy na ujeżdżalni. Większość z nich nasi młodzi jeźdźcy uczą się wykonywać podczas lekcji, a niektóre znajdują się wśród elementów do wykonania podczas zawodów ujeżdżeniowych!

 

Figury na ujezdzalni Bialy Jednorozec Poznan

 

 



error: Content is protected !!